Όταν ο γονιός δεν μπορεί να μείνει μόνος

Οι πρώτες 72 ώρες

Κάποιος πέφτει, χειρουργείται, ή το νοσοκομείο λέει «αύριο εξιτήριο». Αυτό δεν είναι στιγμή για φιλοσοφία. Είναι στιγμή για έναν άνθρωπο-συντονιστή, έναν φάκελο χαρτιά, και μια προσωρινή λύση 7–14 ημερών. Η μόνιμη λύση έρχεται μετά, όταν έχετε δει αν περπατά, αν είναι νύχτα ανήσυχος, αν τρώει.

• Ποιος μιλάει με τους γιατρούς — ένα πρόσωπο, όχι πέντε θείοι
• Κλειδιά, φάρμακα, ΑΜΚΑ, ταυτότητα, ΙΒΑΝ
• Πού θα κοιμηθεί τις επόμενες νύχτες: σπίτι με κάποιον, δικό σας σπίτι, βραχεία μονάδα
• Ποιος πληρώνει την προκαταβολή χωρίς να το συζητά τρεις ημέρες

Τριάντα ημέρες

Μέσα στον μήνα αποφασίζετε αν το σπίτι αντέχει: μπάνιο, σκαλιά, γείτονες, νύχτα. Κλείνετε ραντεβού με τον δήμο. Βλέπετε δύο μονάδες αν το σπίτι δεν αντέχει — όχι δέκα. Διαβάζετε αν υπάρχει πληρεξούσιο. Αν δεν υπάρχει και δεν υπογράφει, μπαίνει η συζήτηση για δικαστική συμπαράσταση. Δεν είναι τιμωρία. Είναι το χαρτί για την τράπεζα και το νοσοκομείο.

Αν ζείτε στο εξωτερικό, μην υποσχεθείτε «έρχομαι δύο εβδομάδες και το κανονίζω». Οι δύο εβδομάδες τελειώνουν. Ορίστε πληρεξούσιο ή συντονιστή στην Αθήνα πριν το εισιτήριο.

Η ενοχή

Η ενοχή θα έρθει είτε μείνετε στο σπίτι είτε πάτε σε μονάδα. Δεν είναι κριτήριο απόφασης. Κριτήριο είναι η νύχτα, η πτώση, το μάτι που δεν βλέπει το μάτι, και το αν υπάρχει άνθρωπος στην ίδια πόλη που μπορεί να μπει στις 3 τα ξημερώματα. Γράψτε αυτά τα τρία σε ένα χαρτί. Η απόφαση γίνεται βαρετή, που είναι το ζητούμενο.